Kontraktacja produktów rolnych była umową, uregulowaną w odrębnych ustawach i rozporządzeniach, odmienną od klasycznej umowy sprzedaży. Polegała na tym, iż producent rolny (kontraktujący) zobowiązywał się do wytworzenia i dostarczenia określonej ilości produktów rolnych, natomiast jednostka gospodarki uspołecznionej (kontraktujący nabywca, zazwyczaj przedsiębiorstwo państwowe, spółdzielnia lub organizacja gospodarcza) zobowiązywała się do ich odebrania i zapłaty ceny ustalonej w drodze regulacji państwowych. Spory w zakresie umów kontraktacyjnych rozstrzygano w oparciu o kodeks cywilnyPrawo Rolne, Wolters Kluwer, Warszawa 2015..
Kontraktacja w Polsce Ludowej nie miała charakteru czysto cywilnoprawnego, była ściśle powiązana z realizacją zadań planu gospodarczego. Umowy kontraktacyjne często miały charakter przymusowy, a ich zawieranie i wykonywanie podlegało kontroli organów administracji państwowej. Rolnik w praktyce nie miał swobody wyboru kontrahenta ani kształtowania ceny.
Zniesienie kontraktacji produktów rolnych Na podstawie uchwały Rady Ministrów z 1988 r. uchylono dotychczasowe uchwały w sprawie ogólnych zasad kontraktacji produktów rolnychUchwała nr 187 Rady Ministrów z dnia 24 października 1988 r. uchylająca uchwałę w sprawie ogólnych zasad kontraktacji produktów rolnych. M. P. 1988 nr 32 poz. 287.
Przypisy
__INDEKSUJ__ __LINKNOWEJSEKCJI__
Kategoria:Polityka rolna