W 1919 powróciła do Mińska Mazowieckiego i rozpoczęła pracę w radzie miejskiej. W 1921 została wybrana do sejmiku powiatowego, jako jedna z pierwszych kobiet. Mandat radnej miejskiej sprawowała do 1923, kiedy to rada miejska została rozwiązana, w wyniku konfliktu o przeznaczenie zdesakralizowanego budynku cerkwi. W latach 1919–1926 kierowała Kołem Polek i oddziałem Narodowej Organizacji Kobiet w Mińsku Mazowieckim.
Po śmierci męża przeniosła się do Warszawy, gdzie włączyła się aktywnie w działalność społeczną. Była członkinią Wydziału Kół Gospodyń Wiejskich Centralnego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych, Centralnego Towarzystwa Rolniczego, Katolickiego Związku Polek oraz Akcji Katolickiej. W wyborach w 1928 kandydował bezskutecznie do Sejmu z listy Katolicko-Narodowej w okręgu wyborczym obejmującym okręg piotrkowskiZorza, R. 63, nr 7 (12 lutego 1928), s. 101.. W 1929 została wybrana do zarządu Narodowej Organizacji Kobiet, gdzie pozostawała do 1934. Dodatkowo w latach 1931–1934 należała do Wydziału Wykonawczego NOK, pełniąc funkcję zastępczyni sekretarki i sekretarki. Wraz z Anielą Zdanowską, Marią Moczydłowską i Marią Holder-Eggerową należała do najważniejszych działaczek NOK na terenie wiejskim.