Rodzina generała mieszka na piętrze, a odźwierny w suterenie. Między rodzinami istnieje wielki dystans społeczny. Na podwórzu rośnie akacja, pod którą siedzi niańka z małą córeczką generała Emilią. Synek odźwiernego Georg tańczy przed dzieckiem, a ono wyciąga do niego ręce. Generał kiwa głową z okna i mówi: „Czarujące!”. Generałowa zakazuje chłopcu dotykać Emilii, choć pozwala mu się bawić tuż obok. Słońce świeci zarówno w salonie generała, jak i w suterenie.
Pewnego dnia Georg ratuje małą Emilie i cały dom od pożaru. Za odwagę dostaje pieniądz, który przeznacza na farby. Chłopiec maluje obrazki i obdarowuje nimi Emilie, a generał nazywa go genialnym. Generał i jego żona są próżni, przywiązani do herbów. Georg dzieli się z Emilią zwykłym chlebem, a ona cieszy się nim jak wyborną potrawą. Chłopak uczy się rysunku w szkole wieczorowej, a Emilie pobiera lekcje języka francuskiego i tańca.
Georg ma wkrótce przystąpić do konfirmacji. Matka szyje mu specjalne ubranie. W dniu uroczystości Georg dostaje od chrzestnego zegarek. Od generałowej przez pannę Emilię dostaje modlitewnik. Generał napomina go, by był dzielnym i prawym człowiekiem.