Lato mija, nadchodzi zima i nadal mówi się o panu Georgu, który bywa widziany we dworze hrabiego. Generał planuje zorganizować bal dla córki i zastanawia się, czy zaprosić Georga. Georg zostaje zaproszony i przychodzi. Emilie nie może tańczyć. Cały wieczór rozmawia z Georgiem. Kilka dni później Georg powraca i niespodziewanie prosi o rękę Emilie, co wprawia wszystkich w zdumienie. Generał wpada w gniew, odsyła Georga i zamyka się w sypialni. Emilie zrozpaczona stwierdza, że będzie płakać, jeśli rodzice nie wyrażą zgody.

W gazecie pojawia się informacja, że Georg zostaje mianowany profesorem. Nowi dozorcy w suterynie wspominają, że profesor dorastał w ich mieszkaniu. Dozorca cieszy się, że Georg wchodzi do stanu urzędniczego. Jego żona zauważa, że to wielki awans dla człowieka z gminu. Rozmowy o Georgu toczą się także na pierwszym piętrze u starego hrabiego. Hrabia przypomina sobie rysunki Georga z dzieciństwa, zwłaszcza „zamek małej Emilie”. W dniu urodzin Emilie rodzice okazują jej czułość i przyjmują gości. Dziewczyna ogląda kwiaty, prezenty i rysunki Georga, które przypominają jej szczęśliwe dzieciństwo. Następnego dnia generał świętuje urodziny i otrzymuje kosztowne siodło od nieznanego ofiarodawcy.