Długość przysadek odwłokowych jest o około ⅓ większa od długości ostatniego segmentu odwłoka. Ich wierzchołkowy człon jest zredukowany, nie dłuższy niż 0,1 długości członu nasadowego. Dosiebne szczecinki cerkalne wyraźnie skoncentrowane są u nasady przysadek odwłokowych. Wierzchołkowe szczecinki cerkalne nie przekraczają ćwierci długości przysadki.
Trzecie stadium larwalne osiąga od 13,5 do 20 mm długości ciała. Jego kształt jest mocniej spłaszczony i słabiej rozszerzony pośrodku niż u I. erichsoni. Ubarwienie wierzchniej strony jest oliwkowobrunatne do ciemnobrunatnego ze słabo zaznaczonym, jaśniejszym wzorem obejmującym m.in. dwa szeregi plamek na bokach puszki głowowej czy plamkowanie tergitów. Głowa ma od 2,2 do 2,3 mm długości, co stanowi nieco mniej niż jej szerokość. Ma ona nieco zbiegające się ku przodowi boczne brzegi z dość mocnymi wygięciami w tyle, stosunkowo wydatne kąty ciemieniowe, od 7 do 10 kolców ciemieniowych i stosunkowo gęste, słabo zaznaczone punktowanie. Szeroka, czteroktornie szersza niż dłuższa szyja odgraniczona jest od głowy ciemnym nibyszwem. Ostatni segment odwłokowy jest pękaty i tępo zakończony. Przedplecze jest półtorakrotnie szersze niż dłuższe i mniej więcej tak długie jak śródplecze i zaplecze mierzone razem.