Duża tarczka ma zarys trójkąta równoramiennego i przeciętnie grubą rzeźbę powierzchni. Wypukłe, dłuższe niż szersze, całkiem wzdłuż szwu zrośnięte pokrywy mają wyraźne barki, szerokie, bruzdowate obrzeżenie bocznych krawędzi i zaokrąglony wierzchołek. Na ich powierzchni obecne jest drobne, rozproszone punktowanie (nakłuwanie) i mikrorzeźba. Skrzydeł tylnych brak zupełnie. Przednie odnóża są przysadziste, o szeroko zaokrąglonych po stronie wewnętrznej i wyraźnie wciętych na brzegu zewnętrznym goleniach. Odnóża pozostałych par są zgrubiałe.
Samcze genitalia cechują się silnie zakrzywioną, na szczycie zaokrągloną i na krawędzi wewnętrznej opatrzoną sześcioma szczecinkami paramerą prawą, trójkątną z nieco sierpowatym spodem części wierzchołkowej i spiczastym szczytem paramerą lewą oraz silnie zakrzywionym dobrzusznie w części nasadowej i delikatnie zagiętym w części wierzchołkowej, a na samym szczycie zaokrąglonym środkowym płatem edeagusa (prąciem).
Ekologia i występowanie Gatunek palearktyczny, endemiczny dla japońskiej wyspy Sikoku.