Wydawało się, że bezpośrednio po zakończeniu prac zabezpieczających wyspę będzie można przejść do postawienia pomnika. Plany te pokrzyżowała jednak hiperinflacja, w III kwartale 1923 r. wszystkie zebrane pieniądze postanowiono pilnie wydać na zakup cementu, który w następnym roku miał posłużyć do budowy obiektu. W lipcu 1924 r. na środku wyspy powstał wykop pod przyszły fundament. W trakcie prac ziemnych jeden z robotników natknął się na zbutwiałą drewnianą konstrukcje składającą się z pali i pokrycia belkowego. Były to najpewniej relikty jednego z funkcjonujących tu od średniowiecza mostów, określanych w kronice Wilhelma Liebicha mianem „długich kładek” (łączyły one w XIV–XVII w. Namysłów ze ). Dawna przeprawa była jedynym wyłomem, przez który można było zaatakować miasto od północy (z tej strony funkcjonowały w średniowieczu bagna stanowiące naturalną barierę ochronną).