Juliusz Feldhorn (ur. 17 sierpnia 1901 w Tarnopolu, zm. 11 sierpnia 1943 w Wieliczce) – polski poeta, prozaik, tłumacz i krytyk literacki pochodzenia żydowskiego.
Życiorys Syn austriackiego urzędnika pocztowego Mojżesza Michała Feldhorna i Lei Herman. Ukończył szkołę podstawową w Tarnopolu, od 1911 roku mieszkał z rodziną w Przemyślu, gdzie przez pięć lat uczęszczał do Gimnazjum Klasycznego. W 1916 roku wraz z rodziną zamieszkał w Krakowie, gdzie ukończył Gimnazjum św. Jacka. Był uzdolniony filologicznie, uczył się kilku języków, m.in. hebrajskiego, łaciny, greki, niemieckiego i francuskiego.
W 1919 roku podjął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej, w 1920 roku, zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego, służąc jako tłumacz dla francuskiej misji wojskowej. W tym samym roku debiutował na łamach czasopisma „Le Journal de Pologne”, z którym współpracował do 1924 roku. W 1923 roku uzyskał stopień magistra filozofii. Następnie podjął pracę jako nauczyciel w krakowskim Żydowskim Gimnazjum Koedukacyjnym, w którym pracował do 1939 roku. W 1927 roku uzyskał na UJ stopień doktora na podstawie pracy Hamlet w Polsce, napisanej pod kierunkiem Stanisława Windakiewicza.