Występują dwie pary szczecinek brzeżnych, z których pierwsza leży w najszerszym miejscu przedplecza, a druga w jego tylnych kątach. Pokrywy są podługowato-owalne, najszersze tuż przed środkiem, o zaokrąglonych, pozbawionych ząbków barkach i wierzchołkach i bardzo słabo sklepionych międzyrzędach, z których pierwszy ma jeden punkt szczecinkowy (chetopor dorslany) przylegający do pierwszego rzędu, a trzeci od pięciu do siedmiu takich punktów. Skrzydeł tylnych brak zupełnie.
Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne, jeden grzbietowo-wierzchołkowy i jeden grzbietowo-środkowy. Ten ostatni jest mocno rozdęty i zwrócony ku prawemu bokowi. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma część nasadową z wypustką zwróconą w prawą stronę grzbietowo-brzuszną i tak dużą jak prawy płat nasadowo-boczny, a część wierzchołkową T-kształtnie rozwidloną i zwróconą w prawą stronę brzuszno-boczną. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są niewielkie, o szerokości w widoku brzusznym mniejszej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym.