W podsumowaniu, antologię ocenił na „czwórkę”, zauważając, że trudno, żeby była slabsza, gdyż prezentuje utwory „bodaj połowy najlepszych autorów polskiej fantastyki”.

Sam Parowski zrecenzował tom dla „Nowej Fantastyki”, zwracając uwagę na to, że mimo znanego w polskim fandomie konflikt między nim a Klubem Tfurców, wiele z utworów z tego zbioru zadebiutowało w jego czasopiśmie i było przez niego zredagowanych. Według Parowskiego, utwory z tomu, prezentujące ponad dekadę twórczości Klubu, można podzielić na dwie grupy: utwory dobre, które debiutowały w NF (Grzędowicza, Szrejtera, Komudy, Źółtkowskiej, Sohei) lub napisane przez autorów, którzy w NF też publikowali (Piekara, Kochański, Kres, Ziemkiewicz, Kołodziejczak, Sędzikowska, Lewandowski, Pilipiuk), i słabsze, "Tfurców początkujących, pośpiesznie, dla efektu dołączonych… brnących w kameralny humor i cudowności, heroiczną fantasy i młodoliterackie eksperymenty"" do antologii (aczkolwiek zwrócił uwagę na wyjątki – tytułowy utwór Drewnoskiego, który znał za udany, i utwór Lewandowskiego, który uznał za jeden ze słabszych w jego dorobku). Zdziwł się brakiem w antologii Dariusza Zientalaka jr., którego zaliczył do lepszych pisarzy Klubu.