W 1497 ukończono przebudowę kościoła, sfinansowaną datkami pielgrzymów. Kryzys funkcjonowania świątyni jako sanktuarium przyniosły czasy reformacji, sytuacja poprawiła się dzięki staraniom ks. Jodokusa Hoffiusa po 1600 roku. W latach 1615–1626 kościół ponownie rozbudowano oraz założono przy nim klasztor kapucynów (obecnie nieistniejący). W 1698 rozpoczęto kolejną przebudowę, po ukończeniu prac świątynię konsekrowano w 1728 roku. Do czasów rewolucji francuskiej, która przyniosła kolejny kryzys, przybywało tu rocznie około 100 tysięcy wiernych.
16 lutego 1962 papież Jan XXIII wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. Od 2007 opiekę nad pielgrzymami zapewniają franciszkanie.
Architektura Świątynia barokowa, trójnawowa, o układzie bazylikowym. Wzniesiona z czerwonego piaskowca. Przy narożnikach transeptu i prezbiterium ustawiono dwie wieże, wysokie na ponad 60 m. Elewacje kościoła nie są okryte tynkiem (wbrew pierwotnym planom). Sklepienie zdobi iluzjonistyczny fresk autorstwa . Przed kościołem ustawiona jest kolumna maryjna z 1704 roku.