Podczas wojny japońsko-koreańskiej Japończycy zmuszali koreańskich mieszkańców do golenia brody i głowy na modłę japońską w celu ich asymilacji.
Chonmage miał również wymiar praktyczny. Dla samurajów, od których wywodzi się ten styl uczesania, była to metoda wykorzystania włosów do utrzymania hełmu kabuto na głowie podczas walki, poprawiała wentylację wewnątrz hełmu, a także zapobiegała spadaniu włosów do oczu podczas walki. W przypadku ewentualnych starć, podczas których samuraj nie miał założonego hełmu, utrudniała również przeciwnikowi złapanie za włosy.
W początkowym okresie Edo golenie czubka głowy (sakayaki) stało się wymogiem dla samurajów. Osoby niższych stanów, jak kupcy czy rzemieślnicy, miały obowiązek golić skronie, rōninowie z kolei, na znak braku posiadania pana, nosili długie rozpuszczone włosy. mały|324x324px|Japoński zakład fryzjerski, XIX w. W okresie restauracji Meiji, szczególnie nasilenia sakoku w 1853 roku, praktyki klasy samurajów zostały uznane za przestarzałe i nie licujące z nową polityką Japonii, rezygnującą z izolacjonizmu i podkreślania własnej odrębności. Zmiany dotknęły także kwestie związane z ubiorem i uczesaniem.