Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne i jeden grzbietowo-wierzchołkowy; całkowicie brak płatów grzbietowo-nasadowego i grzbietowo-środkowego. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma u podstawy skierowaną dogrzbietowo wypustkę o długości półtorakrotnie większej niż szerokość płata nasadowo-bocznego prawego, wierzchołek zaś zwrócony dobrzusznie i dwukrotnie szerszy niż przewężenie przedwierzchołkowe, na szczytowej krawędzi rozdzielony na cztery wypustki. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są niewielkie, o szerokości w widoku brzusznym mniejszej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Niewielki płat wierzchołkowo-boczny prawy jest pośrodku silnie ku przodowi zagięty. Przeciętnych rozmiarów płat wierzchołkowo-boczny lewy jest rozwidlony. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa jest pozbawiona nabrzmień.
Ekologia i występowanie Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Znany jest z gór na obszarach prefektur Gifu, Fukui i Shiga.
Przypisy
Kategoria:Leszowe Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Fauna endemiczna Japonii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2020 roku