Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne, jeden grzbietowo-wierzchołkowy i jeden grzbietowo-nasadowy; brak jest płata grzbietowo-środkowego. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma lekko rozdętą podstawę, lekką nabrzmiałość na lewej powierzchni grzbietowo-bocznej za przewężeniem przedwierzchołkowym, zwróconą dobrzusznie i niespełna dwukrotnie szerszą niż przewężenie przedwierzchołkowe część wierzchołkową oraz bardzo nieznacznie rozwidloną krawędź szczytową. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są niewielkie, o szerokości w widoku brzusznym mniejszej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Niewielki płat wierzchołkowo-boczny prawy jest pośrodku słabo zagięty w kierunku przednio-bocznym. Płat wierzchołkowo-boczny lewy ma małą, słabo zakrzywioną pośrodku w kierunku przednio-bocznym część tylną i silnie rozdętą część przednią