Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, głęboko po brzusznej stronie wklęśniętym wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne i jeden grzbietowo-wierzchołkowy; brak jest płata grzbietowo-nasadowego i grzbietowo-środkowego. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma w części nasadowej skierowaną dobrzbietowo wypustkę tak długą jak prawy płat nasadowo-boczny, ale węższą od niego, a część wierzchołkową zwróconą przednio-brzusznie. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są duże, o szerokości w widoku brzusznym większej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Płat wierzchołkowo-boczny prawy od środka rozwidlony jest na dwie części, z których tylno-boczna jest także rozdwojona. Płat wierzchołkowo-boczny lewy od środka rozwidlony jest na dwie części, z których przednio-boczna jest także rozdwojona. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa ma dużą, półkulistą nabrzmiałość, natomiast brak jest na niej parzystych nabrzmiałości stycznych do płatów nasadowo-bocznych.

Ekologia i występowanie Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Znany jest z pasma górskiego Chûgoku, z terenów prefektur Hiroshima i Yamaguchi

Przypisy

Kategoria:Leszowe Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Fauna endemiczna Japonii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2020 roku