mały|353x353px|Fragment traktatu O Uma Jirushi. Na ilustracji widoczne sztandary zarówno tradycyjne, jak i w formie hełmu, pióropusza czy parasola Uma-jirushi (jap. 馬印, sztandar koński) – duże sztandary używane w feudalnej Japonii. Pod nimi toczyli bitwy daimyō lub inni równie ważni dowódcy. Wiele uma-jirushi miało kształt kwadratowy lub prostokątny, różniąc się od sashimono i hata-jirushi jedynie rozmiarem, często przyjmowały jednak bardziej fantazyjne formy latawców, serpentyn, parasoli, dzwonów czy japońskiego hełmu kabuto.

Sztandary uma-jirushi występowały w dwóch formach: wielki sztandar (ō-uma-jirushi) oraz mniejszy sztandar (ko-uma-jirushi). Przywilej posiadania obu form sztandaru przysługiwał najbogatszym daimyō, podczas gdy biedniejsi dysponowali tylko mniejszym. W 1645 roku w szogunacie Tokugawów, którego głową był ówcześnie Iemitsu Tokugawa, wprowadzono regulacje, według których prawo do posiadania sztandarów było zależne od dochodu, przeliczanego za pomocą jednostek objętości ryżu – koku. Prawo do posiadania ko-uma-jirushi mieli daimyō o dochodach powyżej 1300 koku, z kolei ō-uma-jirushi posługiwać się mogli feudałowie o dochodach powyżej 6000 koku.