„Zawartość metali w atmosferach podkarłów” uwieńczone zostały Nagrodą Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w 1977.

Kształcił się także pod kierunkiem Jana Jerzego Kubikowskiego oraz Hugona Steinhausa.

Należał do zespołu badaczy, którzy na początku lat 60. rozpoczęli badania w obszarze fizyki plazmy w powstającej wówczas Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu.

Z jego dorobku naukowego największy rezonans wzbudziła praca, opublikowana w 1987 w czasopiśmie astrofizycznym The Astrophysical Journal, w której wyjaśnił (wraz z J. Halenką i J. Madejem) tzw. „zagadkę astrofizyczną" (astrophysical puzzle), jaka intrygowała badaczy w latach 70. i 80., wyjaśniając dlaczego Ogólna Teoria Względności „zawodzi” przy wyznaczaniu mas białych karłów na podstawie obserwowanych redshiftów w widmie tej grupy gwiazd. Pierwsza z szeregu prac na ten temat została opublikowana w 1975. „Zagadka astrofizyczna” polegała – mówiąc umownie – na systematycznie większym – niż przewiduje ogólna teoria względności (OTW) Einsteina – „spóźnianiu się zegarów" w centrach wyjątkowo wielkiej grawitacji – na powierzchniach miniaturowych gwiazd, zwanych białymi karłami. Okazało się bowiem, że defekt tkwił nie w OTW, lecz w wadliwości opisu problemu z zakresu fizyki atomowej.