Genitalia samca zawierają tęgi i mocno wygięty łukowato edeagus o krótkim, szeroko zaokrąglonym, niewklęśniętym po brzusznej stronie wierzchołku. Paramery mają formę szpatułkowatą, a prawa jest większa od lewej. Endofallus ma następujące płaty: dwa nasadowo-boczne, dwa wierzchołkowo-boczne, jeden grzbietowo-wierzchołkowy, jeden grzbietowo-nasadowy i jeden grzbietowo-środkowy. Ten ostatni jest niewielki. Płat grzbietowo-wierzchołkowy ma część nasadową z tylno-grzbietową wypustką o rozmiarach mniejszych od prawego płata nasadowo-bocznego, a część wierzchołkową zwróconą dobrzusznie. Płaty nasadowo-boczne prawy i lewy są duże, o szerokości w widoku brzusznym większej niż szerokość wypustki gonoporu w widoku bocznym. Niewielki płat wierzchołkowo-boczny prawy pozbawiony jest modyfikacji. Lewy płat wierzchołkowo-boczny natomiast jest od podstawy rozdwojony, z jednym wierzchołkiem zwróconym przednio-bocznie, a drugim, większym, zwróconym tylno-bocznie. Brzuszno-nasadowa powierzchnia endofallusa ma parę niepołączonych ze sobą, stykających się z płatami nasadowo-bocznymi nabrzmień.
Ekologia i występowanie Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Japonii. Znany jest z tylko z miejsca typowego w prefekturze Nara.
Przypisy
Kategoria:Leszowe Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Fauna endemiczna Japonii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1963 roku