Kościół jezuitów (niem. Jesuitenkirche), oficjalnie kościół Świętego Ducha i św. Ignacego (niem. Pfarrkirche Heiliger Geist und St. Ignatius) – barokowa świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w niemieckim mieście Heidelberg. Wzniesiona w latach 1711–1759, do 1773 kościół jezuitów, od 1809 kościół parafialny.
Historia Jezuici po raz pierwszy przybyli do Heidelbergu w 1622 roku, lecz w 1648 zostali wypędzeni z miasta przez luterańskich palatynów. Wrócili do miasta po wymarciu luterańskiej linii Wittelsbachów, zaproszeni w 1698 przez Jana Wilhelma Wittelsbacha. Budowę kościoła rozpoczęto w 1711 roku wg projektu . W latach 1715–1717 wzniesiono obok budynek gimnazjum. Po śmierci palatyna Jana Wilhelma prace nad świątynią przerwano, wznowiono je w 1749 roku pod okiem architekta , który w 1759 roku ukończył budowę. W latach 1750–1765 wzniesiono budynek Carolinum, który służył jako miejsce szkoleń jezuickich nowicjuszy. Po kasacie zakonu w 1773 roku świątynia służyła jako szpital wojskowy, a w 1809 ustanowiono ją siedzibą parafii katolickiej św. Ducha (dotychczas protestanci i katolicy dzielili kościół Świętego Ducha). W latach 1868–1872 do kościoła dobudowano neobarokową wieżę, a w latach 1870–1872 wyremontowano prezbiterium. W latach 50. XX wieku wewnętrzne ściany kościoła przemalowano na biało.