W latach 1886–1891 pracowała jako nauczycielka w szkole dla dziewcząt w Jönköping. Porzuciła pracę po poślubieniu Erika Broomé w 1981 roku, jednak powróciła do zawodu po jego śmierci w 1893 roku. W szkole pracowała do 1897 roku, kiedy przeprowadziła się do Sztokholmu. W 1898 roku rozpoczęła pracę w , założonej przez szwedzką feministkę , gdzie pracowała do 1904 roku. Podczas pracy w Sztokholmie zaczęła angażować się w działania polityczne, skupiając się na działaniach antywojennych i emancypacji kobiet.
W 1914 została mianowana do , komisji proponującej projekty legislacyjne w imieniu króla Szwecji. Została pierwszą kobietą mianowaną członkinią komisji w historii Szwecji. Zasiadała w niej w latach 1914–1918. Była jedną ze współautorek przyjętego w 1920 roku prawa, które sprawiało, że poślubione kobiety uzyskiwały pełnię praw publicznych. W 1921 roku była członkinią komisji ds. wynagrodzeń, w której działała na rzecz wyrównania nierówności płacowych kobiet i mężczyzn. W tym samym roku została członkinią rady , zajmującego się rasizmem naukowym.