Wszystkie wymienione niszczyciele miały wyporność poniżej 300 ton i uzbrojenie z czterech dział uzupełnianych przez wyrzutnie torped, lecz w ciągu zaledwie kilku lat zaczęły powstawać coraz większe i szybsze okręty tej klasy (pierwsze brytyjskie niszczyciele rozwijały prędkość 26 węzłów, późniejsze 27 węzłów, a „Sokoł” – 29 węzłów).
W drugiej połowie lat 90. XIX wieku marynarka brytyjska zaczęła zamawiać większe niszczyciele o szybkości 30 węzłów i uzbrojeniu w sześć dział (tzw. 30-knotters), lecz firma Yarrow została pominięta w zamówieniach z powodu konfliktu z Admiralicją. W tej sytuacji Japonia zamówiła u niej pierwsze sześć niszczycieli nowego typu dla swojej marynarki, określonych od pierwszego okrętu jako typ Ikazuchi, zaś sześć dalszych zamówiła w firmie (typ ). Wysoko postawione były wymagania dotyczące prędkości: 31 węzłów utrzymywanej przez trzy godziny. W literaturze spotyka się informację, że stanowiły one rozwinięcie argentyńskiego typu Corrientes; jednakże okręty dla Japonii były od nich znacznie większe, szybsze i lepiej uzbrojonePor.