Równolegle komitet skontaktował się z namysłowskim zakładem kamieniarskim Hansa Wichmanna, który przedłożył następnie wstępny szkic przyszłego monumentu. W marcu 1922 r. szacowano, że koszt wzniesienia obiektu wyniesie ok. 20 tys. ℳ. Komitet pomnikowy rozpoczął w niedługim czasie konsultacje ze specjalistami ze Śląskiej Prowincjonalnej Instytucji Doradczej Upamiętnienia Wojny we Wrocławiu, dyrektor tej instytucji – Johannes Erbe poprosił Kurta Langera, szefa wrocławskiego oddziału Związku Architektów Niemieckich (niem. Bund Deutscher Architekten, BDA), o wyznaczenie projektanta planowanego upamiętnienia. Padło na Richarda Konwiarza – wówczas obiecującego wrocławskiego architekta. Konwiarz stanął jednocześnie na czele zespołu eksperckiego, który prowadził tę sprawę. Jeszcze w 1922 r. zdecydowano, że przyszły pomnik zostanie wzniesiony przed kościołem ewangelickim Księżnej Zofii, w tym samym roku dokonano uroczystego poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę obiektu. Miejsce wybrano w drodze kompromisu, początkowo komitet proponował wzniesienie pomnika na placu przed (nieistniejącym obecnie) pałacem (niem. Schlossplatz;