W 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego. Początkowo pełnił służbę w Centralnej Składnicy Sanistarnej Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisku referenta, a następnie na takim samym stanowisku w Departamencie Snitarnym MSWojsk. Od 1920 pełnił służbę w aptece Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie (w latach 1921–1925 był to 1 Szpital Okręgowy, w latach 1926–1930 Szpital Szkolny Oficerskiej Szkoły Sanitarnej, a od 1930 Szpital Szkolny Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. 26 marca 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana aptekarza, w korpusie służby zdrowia, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 20. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, aptekarzy. Jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr I, a od 1921 – 1 batalion sanitarny. 23 grudnia 1925 został przeniesiony do kadry oficerów służby zdrowia z równoczesnym przydziałem do Oficerskiej Szkoły Sanitarnej na stanowisko kierownika apteki Szpitala Szkolnego. Później zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „kierownik naukowy apteki”. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 1. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa aptekarzy.