Podczas powstania na Węgrzech jesienią 1956 towarzyszył szefowi KGB ZSRR Iwanowi Sierowowi, biorąc wraz z nim udział w likwidacji powstania i wyprowadzeniu członków węgierskiego rządu z jugosłowiańskiej ambasady; 22 listopada 1956 udając Węgra i kierowcę autobusu, podstępnie przewiózł Imre Nagya wraz z ministrami do sztabu wojsk Armii Radzieckiej, skąd zostali oni potem przewiezieni do Rumunii. Od 25 marca 1957 do 13 sierpnia 1959 był zastępcą szefa Zarządu Zarządu Nadzoru Zewnętrznego i Służby Bezpieczeństwa Korpusu Dyplomatycznego, następnie do 19 lutego 1960 szefem Wydziału 5 Drugiego Głównego Zarządu KGB ZSRR, od 19 lutego 1960 do 16 stycznia 1963 szefem Wydziału 5 Siódmego Zarządu KGB ZSRR, od 16 stycznia 1963 do 10 grudnia 1965 szefem grupy operacyjnej nr 1 Wydziału 5 Siódmego Zarządu KGB ZSRR, następnie do 5 lutego 1970 szefem Wydziału 7 Siódmego Zarządu KGB ZSRR, a od 5 lutego 1970 do 11 stycznia 1974 zastępcą szefa Wydziału Wywiadowczego Głównego Zarządu Wojsk Pogranicznych KGB ZSRR. Od 20 stycznia 1974 do 30 października 1980 był pomocnikiem ministra przemysłu mięsnego i mleczarskiego ZSRR, w 1975 przyjęto go do Związku Pisarzy ZSRR.