Pułk wchodził skład 5 Dywizji Strzelców Polskich. Liczył sześć baterii a cztery działa. Pierwsza bateria posiadała działa rosyjskie, a pozostałe baterie dopiero w lipcu 1919 otrzymały działa francuskie. Po przybyciu z frontu do Nikołajewska 1. bateria została przezbrojona w francuskie 75 mm armaty, przystosowane do amunicji rosyjskiej (3 calowej).
30 kwietnia 1919 pułk liczył 56 oficerów, 5 lekarzy, 2 urzędników, 66 podoficerów (47 frontowych i 19 poza frontem), 579 szeregowców (494 frontowych i 85 poza frontem) oraz 234 koni. Sześciu oficerów ukończyło kursy wyższe instruktorów artylerii, zorganizowane przez misję francuską w Krasnojarsku (między innymi ppor. ppor. Erwin Kamieński i Kazimierz Róźycki). Dwumiesięczne kursy szkoły oficerów artylerii przy Dowództwie Wojska Polskiego na Syberii ukończyło 30 oficerów.
Po kapitulacji 5 Dywizji Strzelców Polskich (10 stycznia 1920) major Jurkiewicz odmówił złożenia broni i na czele grupy oficerów, podoficerów oraz artylerzystów dotarł do Harbina, skąd na statku „Jarosław” przybył w czerwcu 1920 do Gdańska. 1 sierpnia 1920 zorganizował I dywizjon syberyjskiego pułku artylerii polowej, na czele którego walczył na wojnie z bolszewikami.