z dziedzińca prowadziły do niego schody. Druga właściwa część świątyni, zdecydowanie wyższa, posiadała taras w górnej części. Z przedsionka do głównej części budowli przechodziło się przez drzwi, po których zachowały się resztki kamiennego proguM. Yon, The City of Ugarit at Tell Ras Shamra, s. 109.. Najprawdopodobniej właśnie w głównej części świątyni pierwotnie znajdowały stele znalezione w pobliżu budowliM. Yon, The City of Ugarit at Tell Ras Shamra, s. 110.. Kolejny ciąg trzyczęściowych schodów prowadził na taras, na którym znajdowała się jeszcze mała budowla o prostokątnym planie. Wysokość całej świątyni szacuje się na 18–20 mM. Yon, The City of Ugarit at Tell Ras Shamra, s. 110., a doliczając do tego wysokość wzniesienia, wzgórze ze świątynią mierzyło ok. 40 m i było widoczne z morzaM. Yon, The City of Ugarit at Tell Ras Shamra, s. 110..
Na tarasie świątynnym prawdopodobnie składano ofiary. Tego typu praktykę znamy z mitologicznego tekstu ugaryckiego Legenda o KircieTeksty z Ugarit. Tom 2: Legendy, s. 275.:
Ponadto taras mógł być wykorzystywany do wysyłania sygnałów ogniowych w celu komunikacji z pobliskim portem Minet el-Beida i wioską Ras Ibn Hani (nazwy starożytne nie są znane)M. Yon, The City of Ugarit at Tell Ras Shamra, s. 110;