Brał udział w wojnie z Finlandią, za udział w walkach został odznaczony orderem, po wojnie kontynuował służbę w wojskach pogranicznych NKWD w stopniu pułkownika.
Od czerwca 1941 brał udział w wojnie z Niemcami, we wrześniu 1941 został szefem Zarządu Wojsk Pogranicznych Karelo-Fińskiego Okręgu Pogranicznego i jednocześnie szefem ochrony tyłów Frontu Karelskiego, brał udział w działaniach zbrojnych w Karelii. 3 maja 1942 otrzymał stopień generała majora, 11 maja 1943 objął dowództwo 140 Syberyjskiej Dywizji Piechoty. Pod jego dowództwem dywizja brała udział w bitwie pod Kurskiem, operacji czernihowsko-prypeckiej, homelsko-rzeczyckiej, żytomiersko-berdyczowskiej, rówieńsko-łuckiej, proskurowsko-czerniowieckiej i lwowsko-sandomierskiej. Od 15 do 23 stycznia 1945 jako dowódca dywizji w ramach operacji zachodniokarpackiej kierował przełamaniem niemieckiej obrony na południe od Jasła. Zginął w walkach w gminie Skawina.
Został pochowany na Wzgórzu Sławy we Lwowie. Jego imieniem nazwano szkołę w jego rodzinnej wsi, w której w 2007 otwarto poświęcone mu muzeum, a w 2008 odsłonięto tablicę pamiątkową.