Żywioł ewangelicki przeważał w wiosce, na 315 mieszkańców, 231 było ewangelikami, a jedynie 84 katolikami i równocześnie Polakami.
W latach silnego oddziaływania kulturkampfu jednym z licznych procederów było zniemczanie nazw miejscowości. Dokonywano tego na różne sposoby: wprowadzano drobne zmiany w nazwie, szukano odpowiednika niemieckiego dla nazwy polskiej lub tworzono zupełnie inną nazwę. Sytuacja taka zaistniała także w Dominowie. Od 1908 roku funkcjonowały w użyciu dwie nazwy miejscowości. Obok polskiej nazwy Dominowo weszła w użycie zniemczona nazwa Herrenhofen.
Po zakończeniu działań I wojny światowej wielu Niemców opuściło obszar Dominowa. Kilka gospodarstw we wsi zostało wykupionych przez Polaków. Gospodarstwa te sprzedawały osoby, które optowały na rzecz Rzeszy niemieckiej i po zakończonej wojnie masowo opuszczały Polskę. Nowymi polskimi gospodarzami zostali Franciszek Majchrzycki, Walenty Fesser, Wawrzyn Wichłacz, Stanisław Brzeziński, Jan Mazur, Tomasz Tylski, Izydor Niedziela.
Gminę Dominowo po I wojnie światowej zamieszkiwało 340 wyznawców ewangelickich, osoby te obsługiwał pastor ze Środy Wielkopolskiej. Funkcję pastora w latach 1921-1931 sprawowali kolejno: Paul Kopp, Ryszard Zellmann, Karol Barger.