Stopy są krótsze od innych członów z wyjątkiem krętarzy, zwieńczone dwoma pazurkami, z których u stóp przednich i środkowych tylny jest krótszy niż przedni.
Odwłok ma segmenty od pierwszego do piątego zesklerotyzowane grzbietowo i błoniaste brzusznie, zaś od szóstego do ósmego zesklerotyzowane w całości; ten ostatni jest prawie walcowaty i za nasadą urogomfów zwężony. Urogomfy są stosunkowo krótkie, dwuczłonowe, z bardzo słabo zaznaczonym szwem przynasadowym. Bliższe szczecinki urogomfalne od drugiej do czwartej są wyraźnie odseparowane, acz rozstawione mniej szeroko niż u A. zetterstedti i A. confinis, ograniczone do nasadowej połowy pierwszego członu; trzecia szczecinka leży bliżej drugiej niż czwartej.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla tereny bagniste. Bytuje w drobnych zbiornikach wodnych, w tym w kałużach. Wyrośnięte larwy ostatniego stadium na północy zasięgu obserwowano w maju.
Gatunek holarktyczny. W Europie znany jest z Niemiec, Danii, Szwecji, Finlandii, Estonii, Łotwy, Polski, Białorusi, Ukrainy oraz północy i centrum europejskiej części Rosji. Doniesienie z Czech wymaga potwierdzenia. W Azji podawany jest z syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji, na wschód aż po Kamczatkę. Poza tym wykazany został z Jukonu i Terytoriów Północno-Zachodnich w Kanadzie.