Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1859 roku przez Carla Gustafa Thomsona jako odrębny rodzaj. Gatunkiem typowym wyznaczony został Dytiscus bipustulatus. Do rangi podrodzaju w obrębie rodzaju ruczajnik obniżony został po raz pierwszy w 1887 roku przez Georga K.M. Seidlitza. Współczesną definicję otrzymał za sprawą Andersa Nilssona w 2000 roku. Autor ów zsynonimizował z omawianym taksonem podrodzaje: Agabinectes, Dichonectes, Gabinectes, Metronectes i Xanthodytes.
Do podrodzaju należy 69 opisanych gatunków, sklasyfikowanych w 12 grupach: grupa adpressus Agabus adpressus Aubé, 1837 Agabus udege Nilsson, 1994 grupa affinis Agabus affinis (Paykull, 1798) Agabus biguttulus (Thomson, 1867) Agabus kholini Nilsson, 1994 Agabus semipunctatus (Kirby, 1837) Agabus sikhotealinensis (Lafer, 1988) Agabus unguicularis (Thomson, 1867) Agabus velox Leech, 1939 Agabus yakutiae Nilsson & Larson, 1990 grupa ambiguus Agabus ambiguus (Say, 1823) Agabus austinii Sharp, 1882 Agabus erytropterus (Say, 1823) Agabus klamathensis Larson & Leech, 1989 Agabus strigulosus (Crotch, 1873) grupa aubei Agabus aubei Perris, 1869 grupa brunneus Agabus brunneus (Fabricius, 1798) Agabus didymus (Olivier, 1795) Agabus ramblae Millán & Ribera, 2001 Agabus rufulus Fairmaire, 1859 grupa guttatus Agabus africanus Pederzani &