Kilku uczonych, takich jak Seweryn Bialer, uważa, że Związek Radziecki był hybrydowym bytem zawierającym elementy wspólne zarówno dla imperiów wielonarodowych, jak i państw narodowych. Twierdzono również, że Związek Radziecki praktykował kolonializm podobny do konwencjonalnych mocarstw imperialnych. Maoiści twierdzili, że Związek Radziecki sam stał się mocarstwem imperialistycznym, utrzymując jednocześnie socjalistyczną fasadę, czyli stał się .
Radziecka ideologia imperialna kontynuowała mesjanizm panslawizmu, który umieścił Rosję jako . Podczas gdy został pierwotnie przyjęty przez partię bolszewicką podczas przejęcia władzy w rewolucji rosyjskiej, po utworzeniu Związku Radzieckiego, marksistowscy zwolennicy internacjonalizmu sugerowali, że kraj ten mógłby być wykorzystany jako „ojczyzna komunizmu”, z której rewolucja mogłaby się rozprzestrzeniać na cały świat. Józef Stalin i Nikołaj Bucharin zachęcali do tego zwrotu w stronę komunizmu narodowego w 1924 roku, odchodząc od i dążenia do globalnego socjalizmu.