Nicolaus Graf Pejacsevich von Veröcze (ur. 27 lipca 1833 w Osijku, zm. 6 lipca 1890 w Bad Gastein) – generał kawalerii Armii Austro-Węgier, w latach 1874-1886 Generalny Inspektor Kawalerii, dowódca 4. Korpusu w Budapeszcie.

Życiorys Służbę wojskową w Armii Cesarstwa Austriackiego rozpoczął w 1949 roku w 6. Pułku Szwoleżerów. Jako kadet brał udział w tłumieniu powstania węgierskiego, po którego zakończeniu otrzymał awans na podporucznik (niem. Unterlieutenant). W 1851 roku został przeniesiony do 1. Pułku Huzarów z jednoczesnym awansem na porucznika (niem. Oberleutnant), a w kolejnym roku został drugim rotmistrzem (niem. Zewite Rittmeister). W pułku huzarów służył przez kolejne sześć lat, a w 1857 roku został przydzielony do korpusu adiutantów cesarza Franciszka Józefa. W roli adiutanta przybocznego, ale już w stopniu majora towarzyszył władcy na froncie włoskim wojny francusko-austriackiej. W 1861 roku opuścił korpus adiutantów i został zastępcą dowódcy 11. Pułku Huzarów w stopniu podpułkownika (niem. Oberstleutnant). W wojnie duńskiej, jako pułkownik (niem. Oberst), dowodził 9. Pułkiem Huzarów, na którego czele stał również podczas wojny prusko-austriackiej. Uczestniczył między innymi w bitwie pod Jiczynem, a w starciu pod Sadową stracił rękę. W 1869 roku został dowódcą brygady wchodzącej w skład 14.