na szokującą scenę, w której Ivo usprawiedliwia gwałty rosyjskich żołnierzy, oraz na kontrowersyjne zachowania Petry, która podczas wizyty przy masowym grobie w Iziumie sugeruje, że to „aranżacja”, a jednocześnie skłania współuczestników do modlitwy. Krytycznie opisano także jej przeszukiwanie zniszczonych domów i zabieranie „pamiątek”. Kvapil, pozostający zdystansowany przez większość filmu, konfrontuje uczestników dopiero w finale. Według recenzenta dokument pełni rolę swoistego eksperymentu społecznego i oferuje „sondę do myślenia” dla osób kurczowo trzymających się swoich przekonań, otwierając pytania o źródła ich postaw, podatność na manipulację oraz deficyty empatii. Recenzent ocenił fim na „80%”.
Recenzja Jasona Pirodsky’ego na portalu The Prague Reporter określa film jako „egzystencjalnie wyczerpujący dokument”, który bardziej niż wartością artystyczną broni się jako świadectwo współczesnych czasów. Krytyk podkreśla, że bohaterowie – Nikola, Ivo i Petra – pozostają niewzruszeni wobec oglądanych zbrodni, a próby ich konfrontacji z rzeczywistością przypominają „nieudaną eksperymentalną sondę”. W recenzji przytoczono m.in.