Marian Zygmunt Bernadzki (ur. 16 września 1893 w Samborze, zm. 29 sierpnia 1962 w Warszawie) – podpułkownik administracji (saperów) inżynier Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 16 września 1893 w Samborze, w rodzinie Feliksa i Jadwigi z domu Melko. 29 czerwca 1912 zakończył naukę w klasie ósmej c. k. Gimnazjum z polskim językiem wykładowym w Przemyślu na Zasaniu ze zdanym egzaminem dojrzałości. W latach 1911–1912 działał w Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”, a od 1912 należał do Polskich Drużyn Strzeleckich. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia w c. k. Szkole Politechnicznej we Lwowie. Przed I wojną światową zdał pierwszy egzamin państwowy.
W 1914 razem z członkami Drużyn Bartoszowych wyruszył ze Lwowa do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu wstąpił 1 września do I Brygady Legionów Polskich. Walczył w szeregach 1 kompanii VI batalionu. Awansował na sierżanta. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został wcielony do c. i k. 100 pułku piechoty i wysłany na front włoski. 19 grudnia 1917 został ranny w ataku na Cortellazzo (przysiółek Jesolo nad ujściem Piawy). Leczył się w szpitalu w Brnie. 30 lipca 1918 został zwolniony z armii jako inwalida wojenny.