Był członkiem Związku Legionistów Polskich, pełnił funkcję komendanta warszawskiego oddziału Koła Żołnierzy VI Baonu I Brygady LP (Placówka stołeczna nr 7).
Podczas kampanii wrześniowej został ranny. Przedostał się najpierw do Rumunii, a w grudniu 1939 do Francji. Działał następnie w konspiracji piłsudczykowskiej na terytorium Królestwa Węgier i w kraju (Obóz Polski Walczącej). Latem 1941 powrócił do Polski, skąd przesyłał na Węgry informacje potrzebne do zorganizowania powrotu marszałka Edwarda Rydzaa-Śmigłego. Uczestniczył w powstaniu warszawskim. Po jego upadku kontynuował działalność w OPW. Posługiwał się dokumentami na nazwisko Marian Melko.
W lutym 1945 zarejestrował się w Biurze PCK w Krakowie jako jeniec polski przybyły z Węgier. Nie ujawnił swojej działalności w AK i OPW. Po wojnie pracował jako inżynier w Biurze Odbudowy Stolicy, we Wrocławiu (1946–1949) i od stycznia 1950 ponownie w Warszawie, był starszym inspektorem nadzoru budowy w Biurze Budowy Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych, budował między innymi Centralny Dom Dziecka i Filharmonię Warszawską. Zmarł 29 sierpnia 1962 w Warszawie na białaczkę. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera G, rząd 4, grób 25).