Licznik halogenowy, licznik Liebsona – rodzaj licznika promieniowania jonizującego będący udoskonaloną wersją licznika Geigera, wynaleziony w 1947 roku przez Sidneya H. Liebsona.

Innowacją wprowadzoną w liczniku halogenowym było zastosowanie niewielkiej ilości gazu halogenowego (np. bromu, chloru) jako dodatku do gazu szlachetnego (np. argonu, neonu). Zastąpienie stosowanych dotychczas w licznikach Geigera-Müllera związków organicznych pozwoliło na wyeliminowanie ich głównych wad: krótkiej żywotności i konieczności stosowania wysokiego napięcia zasilającego. Historia Wynalezienie licznika halogenowego jest bezpośrednio związane z intensywnym rozwojem technologii jądrowej po II wojnie światowej. Sidney H. Liebson, pracując w latach 1940–1955 w Naval Research Laboratory (NRL), prowadził badania nad detekcją promieniowania. Jego doktorat, ukończony w 1947 roku na Uniwersytecie Marylandu, dotyczył mechanizmów wyładowań w licznikach Geigera-Müllera, co dało mu teoretyczne podstawy do późniejszego odkrycia.