Samādhi-pāda (sanskryt: समाधिपाद; pol. Księga o skupieniu) – pierwsza z czterech ksiąg Jogasutr Patańdżalego, jednego z najważniejszych traktatów klasycznej jogi indyjskiej. Składa się z 51 sutr (aforyzmów), w których autor definiuje jogę, opisuje naturę świadomości (citta) oraz przedstawia metody osiągania najwyższych stanów medytacyjnego skupienia (samādhi). Stanowi teoretyczny fundament dla całej ścieżki jogi opisanej w dalszych częściach dzieła.
Definicja i cel jogi Księga rozpoczyna się od słynnej sutry definiującej istotę jogi:„yogaś citta-vṛtti-nirodhaḥ” – Joga jest powściągnięciem zjawisk świadomościowych (sutra 1.2). Celem jogi jest więc uspokojenie i ostateczne zatrzymanie nieustannych poruszeń, modyfikacji (vṛtti) świadomości (citta). Gdy to następuje, obserwator (draṣṭṛ), czyli prawdziwa jaźń (purusza), spoczywa w swojej właściwej naturze (sutra I.3). W przeciwnym razie utożsamia się on z nietrwałymi zjawiskami mentalnymi.