Tadeusz Łempicki (ur. 16 listopada 1889, zm. 7 czerwca 1950 w Warszawie) – polski prawnik i urzędnik konsularny, konsul generalny RP w Marsylii (1947–1949), kierownik konsulatu generalnego RP w Tuluzie (1949).
Życiorys Pochodził z rodziny szlacheckiej herbu Junosza wywodzącej się z Warszawy. Syn Juliana herbu Junosza, szefa przedstawicielstwa Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej w Petersburgu, oraz Marii, bratanicy Cypriana Kamila Norwida. W 1910 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Petersburskim. W 1918 wraz z ówczesną żoną Tamarą złożył oświadczenie o zrzeczeniu się obywatelstwa rosyjskiego, wkrótce później uzyskali obywatelstwo polskie. Prawdopodobnie w tym okresie został aresztowany przez Czeka i wyszedł z więzienia dzięki staraniom żony i wstawiennictwu szwedzkiego dyplomaty. Po uwolnieniu miał spędzić kilka miesięcy w Warszawie i wyjechać do Kopenhagi lub od razu dołączyć do Tamary w Kopenhadze. Jesienią 1919 wyjechali do Paryża, gdzie znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej. W tym okresie miał popaść w depresję, później podjął pracę w Banque de Commerce. W latach 20. przeniósł się do Łodzi, później do Warszawy.