Na początku lat 30. XX wieku od strony północnej wzniesiono wysoki mur zastępujący istniejący wcześniej żywopłot. Zmiana ta była związana z budową chodnika wzdłuż Route de Lavaux. Miejscowe władze w ramach rekompensaty za zmniejszenie wartości budynku zaakceptowały projekt niewielkiej przybudówki w północno-zachodnim narożniku działki, który ukończono w 1931 roku. Jednocześnie północną i zachodnią elewację willi wyłożono okładziną z ocynkowanej blachy mającą maskować pęknięcia oraz chronić dom przed czynnikami atmosferycznymi. W 1951 roku elewacja południowa budynku została pokryta blachą aluminiową z podłużnymi rowkami.

Ojciec Le Corbusiera mieszkał w willi „Le Lac” tylko przez rok, do swojej śmierci w 1925 roku. Matka architekta zamieszkiwała w posiadłości do 1960 roku, a jego brat – do 1972 roku, po czym budynek przeszedł na własność Fundacji Le Corbusiera. W 1975 roku wykonano gruntowny remont obiektu, a w 1984 roku udostępniono go zwiedzającym. Kolejne prace renowacyjne przeprowadzono w latach 2012–2014.