byli wśród nich znajomi Koniecznych, z którymi przed wojną mieli powiązania handlowe. Jako pierwsi, w listopadzie 1942 roku, o schronienie poprosili szewc Chaim Frenkel z synem Zeligiem (ur. 1935). Wkrótce, w tym samym miesiącu, dołączyli do nich członkowie rodzin Olmerów (piekarze), Ikowiczów i Lauferów: Lola (Laja) Olmer z domu Ikowicz (ur. 1907) z mężem Sydneyem (Symchą, ur. 1909), ich syn Lenart (Loke, Lolek, Lejbus), siostra Symchy Tonia (Tobcia, Tola; po mężu Krystal); Manie Laufer (ur. 1914) i jej mąż Morysa (Mońka, ur. 1912), oraz Uszer (Aszer) Rafałowicz (ur. 1910); najpóźniej, w marcu 1943, dołączył do grupy brat Toli, złotnik Borys Ikowicz (Ickowicz, ur. 1915). Początkowo przebywali oni w zabudowaniach gospodarczych należących do gospodarstwa Koniecznych, następnie przygotowano dla nich dwa specjalne schrony (ziemianki, jedną pod domem, drugą pod stodołą).