mały|alt=z wystawy muzealnej: manekiny kobiety i mężczyzny ubrane w kompletny strój żywiecki Żywiecki strój mieszczański – tradycyjny strój noszony przez mieszczan z Żywca.
Noszenie żywieckiego stroju przysługiwało jedynie wybranym mieszkańcom miasta, zwanym putoszami, wywodzącym się z dawnego patrycjatu, w skład którego wchodziły tylko najbogatsze rody żywieckie. Jest to strój odświętny, noszony na specjalne okazje. Wersja kobieca stroju ważyć może 12–15 kg, a zakładanie wymaga pomocy osób trzecich.
W Polsce tradycja noszenia stroju mieszczańskiego zachowała się tylko w dwóch miastach: Toruniu i Żywcu. Od 2023 roku żywiecki strój mieszczański znajduje się na Krajowej liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego.
Historia Najwcześniejsza wzmianka o haftach żywieckich pochodzi z 1709 roku. Barokowe czepce z Muzeum Miejskiego w Żywcu datowane są na XVIII wiek (początkowo uważano, że pochodzą z przełomu XVIII i XIX w.). Strój kształtował się do drugiej połowy XIX w. W pierwszej połowie XIX w. zaczęto stosować biały, haftowany tiul, który stał się najbardziej charakterystyczną dominantą kobiecego stroju żywieckiego.