Projekt zapory powstał w 1954 roku, a budowę ukończono w roku 1958. Obecnie jest własnością stowarzyszenia użytkowników wód z doliny rzeki Sorraia (Associação de Regantes e Beneficiários do Vale do Sorraia) i wraz z zaporą Maranhão i zaporą Magos zasila ważny kanał nawadniający, zwany Kanałem Sorraia.
Charakterystyka Zapora Montargil jest zaporą ziemną z nieprzepuszczalnym rdzeniem glinianym. Maksymalna szerokość zapory u podstawy (do wylotu kanału drenażowego) wynosi 247 m. Długość korony, usytuowanej na wysokości 83 m n.p.m., wynosi około 427 m, jej szerokość 12 m, a objętość nasypu zapory 858 tys. m³. Wysokość zapory ponad dno zbiornika wynosi 36 m (48 m od podstawy fundamentów). Upusty: 4 śluzy sektorowe 11,5 m. Maksymalna wydajność upustów zapory wynosi 765 m³/s.
Przy zaporze funkcjonuje elektrownia wodna z jedną turbiną Francisa, której roczna produkcja energii elektrycznej wynosi średnio ok. 5,9 GWh.
Koroną zapory biegnie droga EN2, tu na odcinku Mora-Ponte de Sor.
Przypisy
Montargil