Dębska opisała to opowiadanie jako „drapieżne i poruszające”, przestrogę wobec współczesności, w której ograniczenia wolności w imię wspólnego bezpieczeństwa mogą prowadzić do totalitaryzmu, widząc tu nawiązania do rzeczywistych tragedii takich jak czystki etniczne podczas rozpadu Jugosławii. Winiarski uznał utwór za melancholijny. Piotrowski ocenił opowiadanie jako udane. Dunin-Wąsowicz skrytykował opowiadanie jako „porażający płycizną” utwór o spiskowej wizji świata, łopatologicznie nawiązujący do fantastyki socjologicznej Janusza Zajdla. Kopyra uznał utwór za dobry warsztatowo, z ciekawym początkiem, ale rozczarowującym zakończeniem, raczej poniżej zwykle ponadprzeciętnego poziomu, który według niego reprezentuje Grzędowicz; podobnie – jako jedno ze słabszych opowiadań Grzędowicza – oceniła je Rycerz, która jednocześnie pochwaliła autora za umiejętność „wykrzesania czegoś nowego… z oklepanego motywu”.
Tomasz Kołodziejczak – Piękna i graf Opowiadanie przedstawia przyszłość, w której miesza się magia z technologią, w Polsce mieszkają elfy, a siły Ciemności opanowały sporą część świata, opiera się im m.in. oblężona Rzeczpospolita.