W większości przypadków więzienny dzień przebiegał według podobnego schematu, aczkolwiek w poszczególnych placówkach mogły występować pewne różnice. Rozpoczynał się pobudką o godzinie 6:00, sprzątaniem celi, a następnie zbiorowym wyjściem do ubikacji i umywalni. Po śniadaniu odbywał się apel, po którym następowało krótkie wyjście na spacerniak (rozmowy w trakcie spacerów były zabronione). Resztę dnia więźniowie zazwyczaj spędzali w celach. Cisza nocna rozpoczynała się o godzinie 22:00. Co pewien czas strażnicy przeprowadzali niezapowiedziane rewizje, zwykle nocą.
Ze względu na ogromną skalę represji, liczba więźniów znacznie przekraczała oficjalne limity. Dla przykładu, w więzieniu w Drohobyczu w celach pojedynczych umieszczano po 15–20 osób. W Białymstoku w celach 20-osobowych osadzano nawet do 110 osób. W Berezweczu jednoosobowa cela o wymiarach 2 × 5 metrów musiała pomieścić 48 więźniów. W Oszmianie w celach męskich o wymiarach 6 × 8 metrów przebywało okresowo od 70 do 120 osób, podczas gdy w Wilejce w celi o wymiarach 6 × 5 metrów przebywało okresowo 119 osób. W więzieniu w Łucku cela o powierzchni 75 m² musiała pomieścić od 150 do 180 więźniów. W Baranowiczach w celi powierzchni 36 m² przetrzymywano 220 więźniów.