Począwszy od czerwca 1940 roku terror wymierzony w Polaków zaczął słabnąć, podczas gdy NKWD w coraz większym stopniu koncentrowało się na zwalczaniu rzeczywistych i domniemanych zwolenników ukraińskiego nacjonalizmu. Represje dotknęły również ukraińskich chłopów, którzy sprzeciwiali się kolektywizacji.
Represje NKWD nie ominęły również innych narodowości zamieszkujących okupowane ziemie wschodniej Polski, w tym Białorusinów i Żydów, aczkolwiek ich skala była mniejsza.
Przed 1989 rokiem polscy historycy publikujący na emigracji lub w drugim obiegu byli skłonni szacować liczbę obywateli polskich aresztowanych przez NKWD w latach 1939–1941 na 250–300 tys., 440 tys., a nawet 500 tys. Częściowe otwarcie sowieckich archiwów, możliwe dzięki rozpadowi ZSRR, pozwoliło znacznie obniżyć te szacunki. Według odnalezionej sowieckiej dokumentacji, między wrześniem 1939 roku a majem 1941 roku na ziemiach polskich pod okupacją ZSRR aresztowano 107 140 osób, w tym 42 662 na terenach wcielonych do Białoruskiej SRR (tzw. Zachodnia Białoruś) oraz 64 478 na terenach wcielonych do Ukraińskiej SRR (tzw. Zachodnia Ukraina). Do tego należy dodać co najmniej 2 tys. Polaków, których po czerwcu 1940 roku aresztowano na terenie Litewskiej SRR. Dane z sowieckich archiwów wskazują jednocześnie, że największą grupę wśród aresztowanych, tj.