Po wojnie powrócił do pracy w Instytucie Badawczym Leśnictwa i na Wydziale Leśnym SGGW, którego był prodziekanem (1955–1959) i dziekanem (1960–1969). W 1951 po obronie z wyróżnieniem dysertacji pt. Studia nad optymalną strukturą drzewostanu jodłowego w gospodarstwie przerębowym (promotor: prof. Jerzy Grochowski) otrzymał stopień doktora nauk leśnych. W 1953 został mianowany docentem, w 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1971 profesora zwyczajnego. Od 1962 pełnił funkcję kierownika Katedry Urządzania Lasu SGGW. W latach 1970–1976 był dyrektorem Instytutu Organizacji Gospodarstwa Leśnego SGGW i kierownikiem Zakładu Urządzania Lasu. Zespół pod jego kierownictwem w latach 1959–1978 zorganizował Lasy Doświadczalne SGGW w Rogoźnie, gdzie prowadzono badania nad gatunkami szybkorosnących drzew leśnych. W 1977 przeszedł na emeryturę.
Został pochowany na Cmentarzu Wawrzyszewskim.