Księgi zwierząt zarodowych prowadzono dla poszczególnych ras bydła, trzody chlewnej, koni i owiec, w podziale na samce i samice. Dla knurów wprowadzono dodatkowo rejestr hodowlany. Dla koni pełnej krwi angielskiej oraz czystej krwi arabskiej i angloarabskiej przewidziano odrębne przepisy.

Wprowadzono trójstopniowy lub dwustopniowy podział ksiąg w zależności od gatunku:

dla bydła i owiec – księgi wstępne, główne (standard) i elity, dla loch – księgi wstępne i główne, dla knurów – księgi główne, dla koni – księgi stadne: wstępne i główne.

Wzory ksiąg i rejestrów zatwierdzał Minister Rolnictwa. Rozporządzenie miało charakter normatywny i porządkujący, stanowiło element systemu państwowej kontroli hodowli, którego celem była unifikacja dokumentacji rodowodowej oraz doskonalenie genetyczne populacji zwierząt gospodarskich w warunkach gospodarki planowej.

Księgi zwierząt zarodowych z 1977 r. W znowelizowanym rozporządzeniu Ministra Rolnictwa z 1977 r. dodano, że aby zwierzęta wpisać księgi zwierząt zarodowych, to musi być ono zdrowe, prawidłowo zbudowane i wyrośnięte, a ponadto odpowiadać przepisom o rejonizacji zwierząt gospodarskich oraz warunkom określonym w rozporządzeniuRozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 18 października 1977 r. w sprawie prowadzenia ksiąg zwierząt zarodowych. Dz. U. 1977 nr 31, poz. 138.. Zwierzęta wpisane do ksiąg podlegały oznakowaniu, z wyjątkiem koni.