Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. władze II Rzeczypospolitej stanęły wobec konieczności unifikacji rozproszonych systemów hodowlanych odziedziczonych po trzech zaborach. Szczególne znaczenie miało ujednolicenie zasad prowadzenia ksiąg hodowli zarodowej, stanowiących podstawowe narzędzie ewidencji i selekcji zwierząt gospodarskich o potwierdzonym pochodzeniu. Pierwotnie księgi prowadziły głównie związki i towarzystwa hodowców. Dopiero po opublikowaniu rozporządzenia o izbach rolniczych w 1932 r., ukazało się ustawa z 1934 r. o nadzorze nad hodowlą zwierząt gospodarskich, w której całokształt spraw związanych z prowadzeniem ksiąg zwierząt hodowlanych powierzono izbom rolniczymRozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1932 r. o zmianach w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o izbach rolniczych. Dz. U. 1932 nr 94, poz. 817.. Uprawnienia izb rolniczych w zakresie tej ustawy dotyczyły bydła, trzody chlewnej i owiecUstawa z dnia 5 marca 1934 r. o nadzorze nad hodowlą bydła, trzody chlewnej i owiec. Dz. U 1934 nr 40, poz. 249.. Natomiast księgi odnośnie do koni ukazały się w ramach odrębnej ustawy z 1934 r., w której wyodrębniono dwie kategorie ksiągUstawa z dnia 13 marca 1934 r. o nadzorze nad hodowlą koni. Dz. U. 1934 nr 32, poz. 284..