Antoni Pawluć (ur. 7 sierpnia 1883 w Bohaterowie, zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – major broni pancernych inżynier Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Wincentego i Józefy z Okuliczów, urodzony 7 sierpnia 1883 w majątku Bohaterowo, w ówczesnej guberni mińskiej, tu urodzony 25 czerwca 1883.. W latach 1893–1903 uczęszczał do gimnazjum w Mińsku, a następnie w Lipawie i Kijowie, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Później ukończył studia na Wydziale Budowlanym Kijowskiego Instytutu Politechnicznego i otrzymał dyplom inżyniera.

W 1912 został powołany do armii rosyjskiej. W sierpniu 1914, w stopniu chorążego, został zmobilizowany do 128 starooskolskiego pułku piechoty. W jego szeregach walczył podczas I wojny światowej. Dowodził kompanią i pełnił funkcję szefa służby łączności pułku. W 1915 awansował na podporucznika i porucznika. W lutym 1916 został przeniesiony do 1 zapasowego batalionu kolejowego (ros. 1-й запасной железнодорожный батальон) w Kijowie na stanowisko dowódcy kompanii. W listopadzie 1918 został zdemobilizowany.

Później pełnił służbę w Siłach Zbrojnych Południowej Rosji. 25 marca 1920 został ewakuowany z Noworosyjska na statku „Bürgermeister Schröder”.