W zamian Pakosz dał w dożywocie część Dubina Janowi z Dubina oraz jego żonie Małgorzacie.
Przed 1427 rokiem Dubin uzyskał lokację miejskąRobert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 28-29.. W XV w. odnotowano przypadki orzekania w Dubinie przez sąd grodzkiM. Pawlikowski, Sądownictwo grodzkie w przedrozbiorowej Rzeczypospolitej, Strzałków 2012. W pierwszej połowie XV wieku w mieście Dupin istniała już szkoła. W 1427 odnotowany został spór plebana Macieja z burmistrzem oraz rajcami miejskimi o obsadzanie stanowiska nauczyciela w miejscowej szkole. Pleban utrzymywał, że on i jego poprzednicy byli w spokojnym posiadaniu tych uprawnień, oraz że za poparciem dziedziców, a nigdy za zgodą mieszczan, przyjmował magistra szkoły, osobę sobie i kościołowi użyteczną, oraz że naprawy szkoły ponosił kościół. Natomiast burmistrz twierdził, iż to miasto wybudowało i reperowało budynek szkolny.
W 1458 roku w czasie wojny trzynastoletniej Dubin wystawił jednego pieszego na odsiecz oblężonej polskiej załogi Zamku w MalborkuKodex dyplomatyczny Wielkiej Polski;